Silnik jonowy to gatunek silnika rakietowego, czynnikiem nośnym są jony rozpędzane w nim w wyniku oddziaływania elektromagnetycznego.
Silnik jonowy to jeden z najbardziej wydajnych silników używanych w przestrzeni kosmicznej. Są one ok. 10 razy wydajniejsze od powszechnie stosowanych chemicznych silników rakietowych.
Prace nad silnikiem rozpoczęto w latach 50. XX wieku. Pierwsze wersje wykorzystywały do napędu pary rtęci a teraz wykorzystuje się gaz szlachetny ksenon (Xe).
Energia która wyrzuca gaz z silnika pochodzi z zewnętrznego źródła (głównie z baterii słonecznych). Na początku atomom ksenonu zabierany jest ładunek ujemny – zostają przekształcone w jony dodatnie. Później są rozpędzane pod wpływem pola elektrycznego bądź magnetycznego osiągając prędkość do 36 km/s. Większa prędkość oddanego czynnika daje dużą siłę ciągu przypadającą na jednostkę masy oddawanej substancji. Ale na wzgląd na małą masę wyrzucanego czynnika siła ciągu rakiety nie jest taka duża, lecz za to siła nośnika wystarcza na długi czas albo ma on mniejszą masę. Statek mający taki silnik leci z małym przyspieszeniem, dlatego nie może być wykorzystywany gdy zapotrzebowanie jest na duże przyspieszenie.