Silnik odrzutowy jest to silnik który dziala na zasadzie wyrzucania z dużą szybkością strumienia gazów, a zapewnia to ciąg do przodu na podstawie trzeciego prawa dynamiki Newtona. Przez silnik odrzutowy rozumiemy najczęściej silniki turboodrzutowe i turbowentylatorowe. Podstawowa teorią pracy silnika odrzutowego jest obieg Braytona-Joule'a.
Pierwszy silnik odrzutowy napędzany parą wodną został skonstrułowany w I wieku naszej ery przez Herona z Aleksandrii (tzw. bania Herona), jednakże w tamtych czasach był on traktowany jako ciekawostka i nie odnaleziono jego praktycznego stosowania.
Silniki rakietowe, używane do XX wieku tylko do zastosowań militarnych i napędu fajerwerków, stosowano przynajmniej od XII wieku, zostały wynalezione w Chinach.
Pierwszy odrzutowy silnik lotniczy, tak zwany motorjet powstał w 1910, a zbudował go Henri Coandă (użyto go w samolocie Coandă-1910). Bazował na zainstalowanym w jego przedniej części silniku tłokowym, który sprężał powietrze w tym samym momencie je tłocząc do komory spalania, a tam pod ciśnieniem mieszało się ono z olejem napędowym i wybuchało. Wysoka temperatura powodowała rozszerzenie gazu który wydostawał się z silnika i napędzał samolot na zasadzie odrzutu. Takie silniki były znaczniej mniej wydajne niż silniki turboodrzutowe.
Pierwszy nowoczesny silnik turboodrzutowy został opatentowany w 1930 roku przez Anglika Franka Whittle. 27 sierpnia 1939 odbył swój pierwszy lot Heinkel He 178, pierwszy samolot z silnikiem turboodrzutowym.